شعر؛

آسمان سقفي ست 

‏كه با دكمه اي 

‏شب را روز مي شود

‏زمين؛ كف اتاق

‏دور بزن تا مي تواني

‏"تا"

‏مي تواني ؟

‏باز مي كنم دكمه هايش را

‏ليز ...

‏مي خورم

‏از قله هايي كه اينقدر گلابي 

‏كنار هم روييده اند

‏مي آويزم از دايره ﻳ نافش 

‏مي آويزيم 

‏از ريسمان هايي كه براي هم بافته ايم


/ 0 نظر / 15 بازدید